برای عاشوارا نوشتن سخت است، در عاشورا حرف زدن مشکل. چرا که عاشورا سخن نیست. در عاشورا دیگر قلم و دوات کار نمی کند. قلم عاشورا شمشیر و دوات آن خون است. در عاشورا حسین (ع) و اصحابش با خون خود در آزادگی  به جهانیان دادند. چه خوب مردم غزه این درس را فراگرفته اند و با خود این سحن مولا را زمزمه می کنند((ان الحیاه عقیده و الجهاد)) و عاشورا و کربلا با نام مهدی(عجل الله فرجه الشریف) گره خورده است. عاشورا آمد تا مهدی(عجل الله فرجه الشریف) بیاید و او می آید تا خونی که در عاشورا ریخته شده بی ثمر نباشد.

در روز عاشورا چون کار بر حسین(علیه السلام) سخت شد و تنهای تنها ماند فراوان فرمود«لا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم.» پس به خیمه فرزندش  زین العابدین(علیه السلام) آمده او را دید که بر روی پوست خشنی افتاده و زینب(علیه السلام) از از او پرستاری می کند. زین العابدین(علیه السلام) چون امام(علیه السلام) را دید خواست برخیزد، نتوانست. به عمه خود گفت: مرا به سینه خود تکیه ده این فرزند رسول خدا(صلی الله علیه و اله) است که آمده! امام سجاد(علیه السلام) عرض کرد: امروز با این منافقان چه کردی؟ امام فرمود:«شیطان بر ایشان چیره گشته و خدا را از یادشان برده است. جنگ میان ما و آنان چنان شعله ور شد که زمین از خون ما و ایشان به جوش می آمد.» زین العابدین(علیه السلام) عرض کرد: پدر جان! عمویم عباس کجاست؟ دیده های زینب اشکبار شد و به برادرش نگریست تا چه پاسخ می دهد، امام فرمود:«فرزندم! عمویت کشته شد و کنار فرات دستانش را بریدند.» علی بن حسین(علیه السلام) چنان گریست  که بی هوش شد. چون به هوش آمد از دیگران پرسید، و امام فرمود: «شهید شدند، بدان که در خیمه ها مرد زنده ای جز من و تو نمانده است» امام سجاد(علیه السلام) سخت گریست. سپس به عمه ی خود فرمود شمیر و عصایی به من ده تا بر عصا تکیه کنم و با شمشیر از حریم فرزند رسول خدا(صلی الله علیه و اله) پاس دارم، که دیگر خیری در دنیا نیست...

خدایا تنهایی حسین(صلی الله علیه و اله) را می بینی؟ امروز حسین نتهاست.  تنهای تنها. یا حسین ... یا حسین ... یا حسین

یکی از نویسندگان معاصر می نویسد:«بار ها مشاهده می کردم که  در مسجد بالای سر حضرت معصومه(ع) یا در خانه برخی از علما، امام (ره) همچنان آرام و ساکت نشسته بودند و به سخنان واعظ یا خطیب گوش می دادند، ولی همین که لحظه ذکر مصیبت میرسید، دستمال از جیب بیرون آورده و بی اختیار گریسته  و گوهر اشک را از دیدگان مبارک جاری می نمودند.

در زمانی که امام (ره) در فرانسه به سر می بردند، چون ماه محرم فرا رسید، در روز تاسوعا امام از یکی از همراهان خواست روضه بخواند. او عرض کرد: آمادگی ندارم و حال و هوای پاریس به هیچ وجه مناسب روضه خوانی نیست. امام (ره) تاکید فرمود: فرقی نمی کند باید به همان صورت مجالس معمولی  ایران، روضه بخوانی. وی  ظهر تاسوعا در جمع خبرنگاران ایرانی و خارجی شروع به روضه خواندن کرد. ناگهان مشاهده کرد امام سخت مشغول گریه کردن است... امام (ره) چنان دلباخته و مشتاق اهل بیت و سید الشهدا(علیه السلام)  بود که هر وقت روضه خوان  یا مداح اهل بیت(علیه السلام) را میدید، تمام قد بلند می شد،  چون یکی از این افراد  می خواست از نزدش برود، او را بدرقه می کد. یک بار امام(ره) را در جماران دیدند که به جای صندلی بر زمین نشسته است، آن هم روز عاشورا و به احترام عزاداری امام حسین(علیه السلام) بود. امام خمینی (ره)  با درس های علمی اش به سوگواری ها مفهومی دیگر بخشید. وقتی گروهی از شبه روشنفکران به عزاداری و سینه زنی تاختند، شدیداَ به ترویج سنت دیرینه عزاداری پرداخت. از نهضت حسینی و سوگواری برای آن حضرت دفاع کرد و فرمود:«سیدالشهدا را این گریه ها حفظ کرده است... هر مکتبی تا پایش سینه زنی نباشد... گریه کن نباشد، حفظ نمی شود.»