از فاصله ها گفتم، منظور این نبود که کسی نا امید شود، می خواستم به خود آییم، شاید محبتمان به امام باعث شود حرکتی کنیم. می خواستم بگویم اگر خونی ریخته شد، اگر دستی بریده شد، اگر سری بالای نیزه رفت، اگر دامن دختر بی پناهی سوخت، اگر گردنی از فشار زنجیر زخم شد و هزاران اگر دیگر، فقط و فقط برای این بود که اسلام ناب به ما برسد تا ما بتوانیم  بدان عمل کنیم خود را به محبوب نزدیک تر کنیم. پس هر گاه گناهی از ما سر زد خود را در حادثه کربلا شریک بدانیم و به دامان حسین(علیه اسلام) چنگ زده و طلب بخشش نماییم. کاش می شد حداقل همواره توجه نماییم که این دین بود که حسین خود را فدای آن کرد، نکند که دین و فرمایش خدا را فدای چیز دیگری کنیم. یکی از اموری که سالار شهیدان به آن اهتمام فراوان داشت به شکلی که می توان آن را از ارکان قیام ایشان شمرد نماز است. آیا نشنیده ایم که مولا فرمود:« من به نماز عشق می ورزم» ؟ آیا محبوب مولای خود را محبوب می داریم؟ طبیعی است که اگر محبوب مولای خود را دوست نداشته باشیم و حقش را نگاه نداریم مولا نیز  ما را محب واقعی حساب نمی کند. آن وقت تکلیف کسی که محبوب حسین (علیه السلام) و نور چشم محمد ( صلی الله علیه و آله ) را خوار می کند چیست؟ تکلیف را امام صادق (علیه السلام) در لحظات آخر عمرشان صریحا اعلام کرده اند: «شفاعت ما اهل بیت به کسی که نماز را خوار کند نمی رسد.»

وای بر ما اگر از شفاعت این خاندان کرم محروم شویم. وای...