یکی از نویسندگان معاصر می نویسد:«بار ها مشاهده می کردم که  در مسجد بالای سر حضرت معصومه(ع) یا در خانه برخی از علما، امام (ره) همچنان آرام و ساکت نشسته بودند و به سخنان واعظ یا خطیب گوش می دادند، ولی همین که لحظه ذکر مصیبت میرسید، دستمال از جیب بیرون آورده و بی اختیار گریسته  و گوهر اشک را از دیدگان مبارک جاری می نمودند.

در زمانی که امام (ره) در فرانسه به سر می بردند، چون ماه محرم فرا رسید، در روز تاسوعا امام از یکی از همراهان خواست روضه بخواند. او عرض کرد: آمادگی ندارم و حال و هوای پاریس به هیچ وجه مناسب روضه خوانی نیست. امام (ره) تاکید فرمود: فرقی نمی کند باید به همان صورت مجالس معمولی  ایران، روضه بخوانی. وی  ظهر تاسوعا در جمع خبرنگاران ایرانی و خارجی شروع به روضه خواندن کرد. ناگهان مشاهده کرد امام سخت مشغول گریه کردن است... امام (ره) چنان دلباخته و مشتاق اهل بیت و سید الشهدا(علیه السلام)  بود که هر وقت روضه خوان  یا مداح اهل بیت(علیه السلام) را میدید، تمام قد بلند می شد،  چون یکی از این افراد  می خواست از نزدش برود، او را بدرقه می کد. یک بار امام(ره) را در جماران دیدند که به جای صندلی بر زمین نشسته است، آن هم روز عاشورا و به احترام عزاداری امام حسین(علیه السلام) بود. امام خمینی (ره)  با درس های علمی اش به سوگواری ها مفهومی دیگر بخشید. وقتی گروهی از شبه روشنفکران به عزاداری و سینه زنی تاختند، شدیداَ به ترویج سنت دیرینه عزاداری پرداخت. از نهضت حسینی و سوگواری برای آن حضرت دفاع کرد و فرمود:«سیدالشهدا را این گریه ها حفظ کرده است... هر مکتبی تا پایش سینه زنی نباشد... گریه کن نباشد، حفظ نمی شود.»