اصالت من مسلم بن عوسجه است زمانی که حبیب به او گفت اگر وصیتی داری انجام دهم؟ و او گفت تا زنده ای از حسین (علیه السلام) جدا نشو. اصالت حر است زمانی که برگشت. اصالت من شهید است که آخرین لحظه در بین دستان حسین(علیه السلام) گفت: آیا وفا کردم؟ اصالت من قاسم است زمانی که گفت شهادت نزد من از عسل شیرین تر است. اصالت من تلذی کردن علی اصغر است. اصالت من صورت گذاشتن علی اکبر است. اصالت من ابراهیم و اسماعیل از یک سو و حسین(علیه السلام) و علی اکبر از سوی دیگر است. اصالت من "جوانان بنی هاشم بیایید علی را سوی خیمه گه رسانید" است. اصالت من عباس است لحظه ای که در آن شط قرار گرفت و یاد تشنگی حسین (علیه السلام) و بچه هایش کرد و آب نخورد. اصالت من نا امید شدن امید عباس است لحظه ای که تیر به مشک خورد. اصالت من شکسته شدن کمر حسین (علیه السلام) بعد از عباس است. اصالت من تنها شدن حسین (علیه السلام) بعد از عباس است. اصالت من عشق بازی حسین(علیه السلام) با خداست. اصالت من زمزمه های حسین (علیه السلام) بر روی خاک است: الهی رضاً بقضائک ، صبراً علی بلائک، لا معبود سواک. اصلت من زینب در شب یازدهم است زمانی که خواند: گلی گم کرده ام می جویم او را به هر گل می رسم می بویم او را / گل من یک نشانی در بدن داشت یک پیراهن کهنه به تن داشت.

حال که معنای  عزاداری یعنی همان تذکر تاریخی واقعه عاشورا برایمان تا حدودی مشخص گردید و دریافتیم که عزاداری ما برای سید الشهداء (علیه السلام) یک شعار و نمودی است که رخداد حقیقی تاریخ را بنگریم که اصل این تذکر و حقیقت این شعار ها و عزاداری ها حاوی چه پیامدها و ارمانهایی می باشد که به زنده نگه داشتن این پیام ها و آرمان ها این قدر تاکید شده است. به عبارت دیگر ان پیام ها و آرمان های حسین (علیه السلام) که در روز عاشورا واقه شده چه ربطی با زندگی روزمره هر کس دارد؟

وقتی با این دید به کربلا نگاه کنیم در زندگی  هر روزه ما چه اثری  می تواند داشته باشد آن وقت باید دنبال یک اثری بگردیم که با زندگی انسان در این دنیا پیوند داشته باشد. یعنی هر انسانی در زندگی خود از ان ناگزیر باشد.

خوب بنگریماز مهم ترین ویژگی های کربلا بلا و مصیبت های زیاد و سختی است که بر حضرت (علیه السلام) و یاران و اهل بیت او وارد می گردد و اتفاقا این امر در زندگی هر فردی ناگزیر رخ می دهد ولی با شکل و نوع مختلف و متفاوت. حال اگر پیام و درس مهم عاشورا را به خوبی در یابیم و جایگاه آن را در زندگی خود پیدا کنیم مطمئنا خیلی از مسائل و مشکلات ما که به همین امر بر می گردد حل می شود و به واقع دید ما نسبت به زندگی در این دنیا را می تواند متحول سازد.

از فاصله ها گفتم، منظور این نبود که کسی نا امید شود، می خواستم به خود آییم، شاید محبتمان به امام باعث شود حرکتی کنیم. می خواستم بگویم اگر خونی ریخته شد، اگر دستی بریده شد، اگر سری بالای نیزه رفت، اگر دامن دختر بی پناهی سوخت، اگر گردنی از فشار زنجیر زخم شد و هزاران اگر دیگر، فقط و فقط برای این بود که اسلام ناب به ما برسد تا ما بتوانیم  بدان عمل کنیم خود را به محبوب نزدیک تر کنیم. پس هر گاه گناهی از ما سر زد خود را در حادثه کربلا شریک بدانیم و به دامان حسین(علیه اسلام) چنگ زده و طلب بخشش نماییم. کاش می شد حداقل همواره توجه نماییم که این دین بود که حسین خود را فدای آن کرد، نکند که دین و فرمایش خدا را فدای چیز دیگری کنیم. یکی از اموری که سالار شهیدان به آن اهتمام فراوان داشت به شکلی که می توان آن را از ارکان قیام ایشان شمرد نماز است. آیا نشنیده ایم که مولا فرمود:« من به نماز عشق می ورزم» ؟ آیا محبوب مولای خود را محبوب می داریم؟ طبیعی است که اگر محبوب مولای خود را دوست نداشته باشیم و حقش را نگاه نداریم مولا نیز  ما را محب واقعی حساب نمی کند. آن وقت تکلیف کسی که محبوب حسین (علیه السلام) و نور چشم محمد ( صلی الله علیه و آله ) را خوار می کند چیست؟ تکلیف را امام صادق (علیه السلام) در لحظات آخر عمرشان صریحا اعلام کرده اند: «شفاعت ما اهل بیت به کسی که نماز را خوار کند نمی رسد.»

وای بر ما اگر از شفاعت این خاندان کرم محروم شویم. وای...

برای عاشوارا نوشتن سخت است، در عاشورا حرف زدن مشکل. چرا که عاشورا سخن نیست. در عاشورا دیگر قلم و دوات کار نمی کند. قلم عاشورا شمشیر و دوات آن خون است. در عاشورا حسین (ع) و اصحابش با خون خود در آزادگی  به جهانیان دادند. چه خوب مردم غزه این درس را فراگرفته اند و با خود این سحن مولا را زمزمه می کنند((ان الحیاه عقیده و الجهاد)) و عاشورا و کربلا با نام مهدی(عجل الله فرجه الشریف) گره خورده است. عاشورا آمد تا مهدی(عجل الله فرجه الشریف) بیاید و او می آید تا خونی که در عاشورا ریخته شده بی ثمر نباشد.

در روز عاشورا چون کار بر حسین(علیه السلام) سخت شد و تنهای تنها ماند فراوان فرمود«لا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم.» پس به خیمه فرزندش  زین العابدین(علیه السلام) آمده او را دید که بر روی پوست خشنی افتاده و زینب(علیه السلام) از از او پرستاری می کند. زین العابدین(علیه السلام) چون امام(علیه السلام) را دید خواست برخیزد، نتوانست. به عمه خود گفت: مرا به سینه خود تکیه ده این فرزند رسول خدا(صلی الله علیه و اله) است که آمده! امام سجاد(علیه السلام) عرض کرد: امروز با این منافقان چه کردی؟ امام فرمود:«شیطان بر ایشان چیره گشته و خدا را از یادشان برده است. جنگ میان ما و آنان چنان شعله ور شد که زمین از خون ما و ایشان به جوش می آمد.» زین العابدین(علیه السلام) عرض کرد: پدر جان! عمویم عباس کجاست؟ دیده های زینب اشکبار شد و به برادرش نگریست تا چه پاسخ می دهد، امام فرمود:«فرزندم! عمویت کشته شد و کنار فرات دستانش را بریدند.» علی بن حسین(علیه السلام) چنان گریست  که بی هوش شد. چون به هوش آمد از دیگران پرسید، و امام فرمود: «شهید شدند، بدان که در خیمه ها مرد زنده ای جز من و تو نمانده است» امام سجاد(علیه السلام) سخت گریست. سپس به عمه ی خود فرمود شمیر و عصایی به من ده تا بر عصا تکیه کنم و با شمشیر از حریم فرزند رسول خدا(صلی الله علیه و اله) پاس دارم، که دیگر خیری در دنیا نیست...

خدایا تنهایی حسین(صلی الله علیه و اله) را می بینی؟ امروز حسین نتهاست.  تنهای تنها. یا حسین ... یا حسین ... یا حسین

یکی از نویسندگان معاصر می نویسد:«بار ها مشاهده می کردم که  در مسجد بالای سر حضرت معصومه(ع) یا در خانه برخی از علما، امام (ره) همچنان آرام و ساکت نشسته بودند و به سخنان واعظ یا خطیب گوش می دادند، ولی همین که لحظه ذکر مصیبت میرسید، دستمال از جیب بیرون آورده و بی اختیار گریسته  و گوهر اشک را از دیدگان مبارک جاری می نمودند.

در زمانی که امام (ره) در فرانسه به سر می بردند، چون ماه محرم فرا رسید، در روز تاسوعا امام از یکی از همراهان خواست روضه بخواند. او عرض کرد: آمادگی ندارم و حال و هوای پاریس به هیچ وجه مناسب روضه خوانی نیست. امام (ره) تاکید فرمود: فرقی نمی کند باید به همان صورت مجالس معمولی  ایران، روضه بخوانی. وی  ظهر تاسوعا در جمع خبرنگاران ایرانی و خارجی شروع به روضه خواندن کرد. ناگهان مشاهده کرد امام سخت مشغول گریه کردن است... امام (ره) چنان دلباخته و مشتاق اهل بیت و سید الشهدا(علیه السلام)  بود که هر وقت روضه خوان  یا مداح اهل بیت(علیه السلام) را میدید، تمام قد بلند می شد،  چون یکی از این افراد  می خواست از نزدش برود، او را بدرقه می کد. یک بار امام(ره) را در جماران دیدند که به جای صندلی بر زمین نشسته است، آن هم روز عاشورا و به احترام عزاداری امام حسین(علیه السلام) بود. امام خمینی (ره)  با درس های علمی اش به سوگواری ها مفهومی دیگر بخشید. وقتی گروهی از شبه روشنفکران به عزاداری و سینه زنی تاختند، شدیداَ به ترویج سنت دیرینه عزاداری پرداخت. از نهضت حسینی و سوگواری برای آن حضرت دفاع کرد و فرمود:«سیدالشهدا را این گریه ها حفظ کرده است... هر مکتبی تا پایش سینه زنی نباشد... گریه کن نباشد، حفظ نمی شود.»

با عرض سلام و خوش آمد گویی خدمت شما کاربران...

وبلاگ ترنم عاشورا در جهت ایجاد محیطی مذهبی و بالا بردن اطلاعات مذهبی افراد به خصوص جوانان کار خود را شروع کرده.
به امید خدا بایاری خداوند متعال و همچنین نظرات شما در تلاشیم تا محیطی هرچه بهتر را ایجاد کنیم

با تشکر ترنم عاشورا